Een adembenemende autobiografische roman over het overschrijden van grenzen en de Nederlands-Indische zwijgcultuur
‘Wat als je jezelf te veel verhalen vertelt? Wat als ze verschillen, niet naast elkaar kunnen bestaan omdat ze onderling onverenigbaar zijn? Een lieve suikeroom, beste maatje. Twee-handen-op-een-buik, zoals jij ons altijd noemde. En tegelijk: schender van vertrouwen, van grenzen tussen wat van jou is en wat van mij.’
Na het overlijden van haar oom gaat Mia naar zijn appartement. Het is er leeg, vies en schimmelig. Vijfentwintig jaar geleden zagen ze elkaar voor het laatst. De dag dat ze haar ouders vertelde wat zich tussen hen had afgespeeld, viel haar Indische familie uiteen.
In een opwelling begint ze de woning leeg te halen en schoon te maken. Ondertussen praat ze tegen haar oom, vertelt hem hoe haar leven is verlopen en vraagt zich af welk leven hij heeft geleid. En ze ontrafelt welk aandeel het Indische zwijgen heeft gehad in de geschiedenis van haar familie, en in haar eigen verleden. Het resultaat is een ontroerend, schrijnend en kwetsbaar verhaal dat onder je huid kruipt.
Aisha Dutrieux(1983) is schrijver en voormalig rechter. Ze schreef eerder de romansHet leven noemenenWees niet bang. Beide ontvingen lovende recensies enHet leven noemenhaalde de shortlist van de Hebban Debuutprijs. Daarnaast schrijft ze regelmatig columns voorde Volkskrant.Wat wij verzwijgenis haar eerste autobiografische roman.
OverHet leven noemen:
‘De sobere stijl, de kalme, niet woedende toon dragen bij aan de werking, de impact van dit verhaal over een schraal en aangevreten leven op een emotioneel rantsoen.’ Manon Uphoff
‘Een parel met een scherpe rand. […] Dutrieux schreef dit heftige verhaal sober op, waardoor het hard binnenkomt.’ Mezza
‘Dit boek is een mooie, goede en zonder waardeoordelen geschreven roman. Je mag er als lezer verder over nadenken. Een boek om samen over te praten.’ Wim Krings, Boekhandel Krings
