Architectuurhistoricus Wouter Vanstiphout duikt met dit boek in Weebers leven en werk. Volgens Vanstiphout is de rode draad in dit verhaal “dat Weeber vanaf het begin van zijn professionele carrière bewust de houding van een buitenstaander aannam en door de bijna theatrale uitwerking van deze houding paradoxaal genoeg grote invloed heeft gehad op de Nederlandse architectuur en haar instituten.”
Het boek gaat in op onderwerpen als Weebers jeugd op Curaçao en zijn loopbaan als Nederlands meest controversiële architect, inclusief zijn verrassend productieve bestaan als ‘ex-architect’. Vanstiphout analyseert op originele wijze de ideeën en ontwerpen van Weeber en maakt overtuigend duidelijk hoe persoonlijk zijn ogenschijnlijk onpersoonlijke, ‘objectieve’ architectuur en stedenbouw altijd zijn geweest.
