Walter Benjamin. Het kunstwerk in het tijdperk van zijn technische reproduceerbaarheid Favoriet

Walter Benjamin zijn essay vertrekt van de vaststelling dat het wezen van de kunst sterk veranderd is sinds het in een tijdperk van technische reproduceerbaarheid is beland. De belangrijkste verandering is dat het kunstwerk zijn aura heeft verloren, waarmee Benjamin de echtheid, authenticiteit en het ‘hier en nu’ van het kunstvoorwerp bedoelt. De reproductie zorgt immers voor een absolute verwijdering van het eigenlijke kunstwerk, doordat ze het ontwortelt uit de traditie waarin het zijn oorsprong had en plaatst in een serieel, gemassificeerd bestaan. In éénzelfde beweging maakt de reproductie ook komaf met de cultuswaarde (de religieuze, politieke of sociale geladenheid van het object) door de tentoonstellingswaarde van het object te verabsoluteren. Hoewel de reproductie het kunstwerk in haar representatie dichter bij de mensen brengt (en in die zin democratisch is), is voor Benjamin het verlies te groot. De ervaring van het unieke, authentieke voorwerp – waaraan het gewicht van het verleden kleeft – kortom, de ervaring van het auratische, wordt er door kapotgemaakt.